In elkaar vouwen

In the envelope zit de kartonnen behuizing en twee spiegels. Haal eerst maar even de stukjes karton uit de gaten. Daarna vouw je de grootste flap (met de ogen en neus) naar binnen. Vouw het helemaal door totdat de neus uitsparingen elkaar raken. Zorg ervoor dat alle uitsparingen netjes in de gaten zitten.

Vouw nu de middel grote flap daarbinnen, daar zit ook een neus uitsparing in. Nu kun je de spiegels erin schuiven. Let op, controleer even of er geen folie op de spiegels zit, die moet je er wel afhalen anders zie je alleen maar waas! De grote spiegel heeft ook een neus uitsparing, dus dat helpt met de plaatsing. Je moet ze natuurlijk aanraken, maar wees een beetje voorzichtig met vlekjes op de spiegel.

Om je verder een beetje je helpen hebben we onderstaande stop motion gemaakt. Hier hebben we wel een andere volgorde qua flappen vouwen, dus laat je niet verwarren (de volgorde maakt namelijk niet echt uit).

 

 
 

Kunst bekijken

Er zijn een aantal dingen die ons telkens weer opvallen als we met museum bezoekers praten. Het allerbelangrijkst is denk ik dat je je verwachtingen goed op een rijtje moet hebben. Je zult meestal niet zo’n sterke 3D ervaring krijgen als in de bioscoop. Dat kan ook helemaal niet want bij 3D films worden er eigenlijk twee films vanuit het perspectief van de twee ogen geschoten, dat heet stereoscopie genoemd.

Het effect dat je ervaart enkel het resultaat van jouw hersens en de stijl van het schilderij. Ik denk dus dat je vooral verwonderd moet zijn als je überhaupt iets ziet, en niet al te teleurgesteld als je niet iets ziet.

Er zijn nogal wat verschillen tussen schilderijen en bezoekers. Bij het ene schilderij werkt het wel, bij het andere niet, en dat verschilt dus ook nog eens tussen bezoekers. Wij houden wel van deze onvoorspelbaarheid, maar het kan in het begin even wennen zijn. Wees vooral geduldig, het lijkt toch wel eventje te duren voordat je goed kunt kijken met de C’artboard.

Sommige mensen zien dubbel. Dat is niet de bedoeling, maar wel logisch dat het gebeurt. Door die spiegels moeten je ogen namelijk in de verte kijken (ze moeten parallel staan), maar als je dichtbij een schilderij staat gaan je ogen vanzelf naar elkaar toe. Oplossing: ga iets verder weg staan (je moet sowieso niet veel dichterbij komen dan 1 a 1.5 meter) en als dat niet werkt zul je gewoon even geduld moeten hebben. Doe alsof je ver weg kijkt en laat je ogen rustig 1 beeld krijgen.

Daarnaast zien mensen de rand van de spiegel wat in sommige gevallen zo afleidt dat ze er niet over kunnen ophouden. Toch is de oplossing: get over it. Omdat we allemaal ietsje verschillende oog afstanden hebben, is deze C’artboard soms niet helemaal geschikt en zie je gekke randjes.

Als laatste: sta open voor de vele verschillende dingen die je kunt zien veranderen met de C’artboard. Some lijkt water ineens natter, een druif fruitiger, een licht straal volume te krijgen en een abstract 2D lijnenspel een ruimtelijke compositie te worden. Ik denk altijd graag aan het beroemde relaas van de neurowetenschapper Susan Barry. Dit is niet wat ze zie toen ze voor het eerst door een synopter keek, maar toen ze voor het eerst 3D zag (!). Maar het lijkt verbazingwekkende veel op wat mensen ervaren als ze door de C’artboard naar kunst kijken:

Ik zag tastbare volumes van lege ruimte… ik kon echt zien, niet alleen op basis van beredenering, maar zag de volumineuze ruimte tussen boomtakken… de wastafel kraan reikte zich naar mijn uit… de druif was ronder en meer solide dan alle druiven die ik ooit had gezien…